Jak pomagam ja…
Od kilku miesięcy pomagam w organizacji charytatywnej w mojej okolicy. Jak co dzień robiąc zakupy zauważyłam ogłoszenie: fundacja poszukuje wolontariuszy. Na plakacie był też adres internetowy strony tej fundacji. Zapisałam go sobie i jeszcze tego samego dnia przejrzałam stronę. Fundacja zajmowała się pomocą osobom starszym u mnie na osiedlu. Była też możliwość pomocy dzieciom w lekcjach. Zainteresowały mnie obie sprawy. Następnego dnia napisałam maila do przedstawicieli fundacji na podany na stronie adres email. Krótko przedstawiłam się i zapytałam, czy ogłoszenie nadal jest aktualne. Niestety, nie otrzymałam odpowiedzi w ciągu trzech dni, więc o sprawie zapomniałam. Po tygodniu odpisała mi koordynatorka wolontariuszy w moim regionie. Przeprosiła, że tak długo to trwało, ale mają mało czasu, a wiele obowiązków. Koordynatorka zaprosiła mnie na rozmowę. Najpierw rozmawiałyśmy w cztery oczy, potem wzięłam udział w spotkaniu grupy wolontariuszy. Było bardzo miło, wszyscy byli bardzo sympatyczni, zainteresowani mną, i z pasją opowiadali o swojej pracy wolontarystycznej. Spodobało mi się, i już w kolejnym tygodniu wzięłam udział w szkoleniu wstępnym. Dowiedziałam się wielu ciekawych rzeczy, ale nie był to wykład znany ze szkoły, raczej warsztaty uczące zachowań w różnych sytuacjach. Po serii szkoleń rozpoczęłam odwiedzanie starszej pani w mojej okolicy. Robiłam jej zakupy, drobne porządki, później opłacałam rachunki. Była to osoba samotna, więc z czasem zaczęłam ją też odwiedzać w święta. Bardzo się zaprzyjaźniłyśmy. Kiedy moja podopieczna zachorowała i została przeniesiona do szpitala, odwiedzałam ją dalej w szpitalu, a w domu karmiłam jej kota. Niestety, wkrótce zmarła, prosząc mnie o opiekę nad kotem. Oczywiście przygarnęłam zwierzę. Ponieważ doświadczenie to, choć cenne, było dość smutne, postanowiłam od tamtej chwili zająć się pomaganiem dzieciom w odrabianiu lekcji. Zajmuję się tym do dziś, daje mi to wielką satysfakcję.