Pomoc humanitarna
W mediach coraz częściej słyszymy o wielkich tragediach wstrząsających światem. Trzęsienia ziemi, tsunami, trąby powietrzne, wielkie mrozy czy wielkie susze dziesiątkują społeczności lokalne w odległych krajach. Z reguły są to kraje o wiele od Polski biedniejsze, znajdujące się poza Unią Europejską, często są to kraje trzeciego świata. Życie w tych krajach jeszcze przed tragedią było trudno do wyobrażenia dla przeciętnego Kowalskiego. Ludzie żyjący ziemiankach, wielogodzinne wędrówki po wodę, jedzenie, dzieci od najmłodszych lat pracujące na rzecz społeczności, żadnej edukacji, nie mówiąc już o służbie zdrowia czy dostępie do internetu. Woda i jedzenie tak fatalnej jakości, że zjedzone przez Polaka mogłoby okazać się śmiertelną trucizną. Są kraje, gdzie ludzie umierają z głodu i pragnienia. Nie ulega wątpliwości, że Polska w porównaniu z nimi to raj na ziemi, a najbiedniejsza polska rodzina opływa w luksusy.
Niestety, przy okazji każdej tragedii w odległym, biednym kraju odzywają się dyskusje, czy stać nas na pomoc. Czy osiągnęliśmy już poziom cywilizacyjny pozwalający na pomaganie? Odpowiedź brzmi: tak. Jeśli nie my, to kto? Oczywiście, jest bardzo wiele bogatszych krajów niż nasz. Ale nawet w tak zamożnym kraju jak Stany Zjednoczone niedożywienie dzieci jest problemem. Problemem zdaje się być nie niedobór środków, ale ich dystrybucja. Poza tym, niestety, najczęściej sytuacja wygląda tak. Hipermarket. Do rodziny z wypakowanym po brzegi wózkiem zbliża się wolontariuszka kwestująca na rzecz ofiar kolejnej tragedii, tragedia ta na nasze szczęście wydarzyła się daleko od Polski. Powódź czy trzęsienie ziemi. Głowa rodziny wysłuchuje wolontariuszki, bo ciekawa, o co chodzi. Ale nie da ani grosza. Bo „niech bogate kraje pomagają”. Albo: „u nas dzieci głodują, nie będę dawał na obcych!”. Ale oczywiście na swoich też nie da, ale taki źle pojęty patriotyzm to wymarzona wymówka. I nie trzeba dawać pieniędzy, i lepiej się czujemy.